1 Peter 5

1Als Matäelsten, en Zeie vum Christus senge Leiden an een Deelhueler un der Herrlechkeet, déi offenbaart soll ginn, bieden ech d'Äelst ënner iech:

2Weet d'Häerd vu Gott, déi bei iech ass, a waacht iwwer si, net aus Zwang, mee fräiwëlleg, wéi Gott et wëll; net aus Gewannsicht, mee mat Freed an Äifer;

3net als Hären iwwer déi, déi iech uvertraut sinn, mee andeems dir Virbiller fir d'Häerd sidd.

4A wann den Ieweschte Schéifer erschéngt, da gitt dir déi onvergänglech Kroun vun der Herrlechkeet empfänken.

5Geneesou dir Jonker, ënnerwerft iech den Äelsten. Kleet iech all an d'Demut géigeniwwereneen, well: „Gott widdersëtzt sech den Houfregen, mee den Demütege gëtt Hien Gnod.“

6Verdemütegt iech dofir ënner der mächteger Hand vu Gott, fir datt Hien iech zu Senger Zäit erhéicht.

7Werft all är Suerg op Hien, well Hie suergt fir iech.

8Sidd niichter a waakreg. Äre Widdersächer, den Däiwel, leeft ronderëm wéi e brëllende Léiw a sicht, wiem hie verschléngen kann.

9Widderstitt him, fest am Glawen, am Wëssen, datt déiselwecht Leiden är Bridder an der Welt treffen.

10A Gott vun all Gnod, deen iech zu Senger éiweger Herrlechkeet am Christus geruff huet, wäert Iech, nodeems dir eng kuerz Zäit gelidden hutt, Hie selwer opriichten, festegen, stäerken a grënnen.

11Ihm gehéiert d'Muecht vun Éiwegkeet zu Éiwegkeet. Amen.

12Duerch de Silvanus, deen ech als e getreie Brudder ugesinn, hunn ech iech mat wéinege Wierder geschriwwen, fir iech z'ermaanen an ze bezeien, datt dëst déi wouer Gnod vu Gott ass. Bleift fest doran.

13D'Gemeint zu Babylon, déi zesumme mat iech auserwielt ass, léisst iech gréissen, an och mäi Jong Markus.

14Gréisst iech ënnereneen mat engem Kuss vun der Léift. Fridden iech all, déi a Christus sinn.