1 John 3

1Padha delengen, sapira gedhene sih-katresnane Rama kang kaparingake marang kita, satemah kita kasebut para putrane Gusti Allah. Lan pancen iya mangkono kaanan kita! Mulane jagad ora wanuh marang kita, jalaran jagad ora wanuh marang Panjenengane.

2Para sadulur kang kinasih, saiki kita iki para putrane Gusti Allah, nanging kaanan kita besuk kepriye durung kawedharake. Kita ngreti, manawa Sang Kristus ngatingal, kita bakal padha kaya Panjenengane, jalaran kita bakal padha ndeleng Panjenengane kaya satemene kaanan Panjenengane.

3Lan saben wong kang nduweni pangarep-arep iki marang Panjenengane, iku nyucekake awake dhewe, padha kaya Sang Kristus iku suci.

4Saben wong kang nglakoni dosa, iku uga nglakoni duraka. Pancen, dosa iku duraka.

5Nanging kowe padha ngreti, manawa Sang Kristus wus ngatingal supaya ngilangi dosa-dosa, lan ana ing Panjenengane ora ana dosa.

6Saben wong kang tetep ana ing Panjenengane, ora terus nglakoni dosa. Saben wong kang terus nglakoni dosa, ora tau ndeleng Panjenengane utawa wanuh marang Panjenengane.

7Anak-anakku, aja nganti ana wong kang nasarake kowe: Sing sapa nglakoni kabeneran iku bener, padha kaya Sang Kristus iku bener.

8Sing sapa nglakoni dosa iku asale saka Iblis, awit Iblis wus gawe dosa wiwit wiwitan mula. Iya kanggo prakara iki Putraning Allah wus ngatingal, yaiku supaya nyirnakake panggawene Iblis.

9Saben wong kang lair saka Gusti Allah emoh nglakoni dosa, jalaran wijining Gusti Allah tetep manggon ana ing dheweke; dheweke ora bisa terus nglakoni dosa, jalaran wus lair saka Gusti Allah.

10Kanthi mangkono cetha bedane para putrane Gusti Allah lan para anake Iblis: Sing sapa ora nglakoni kabeneran iku ora asale saka Gusti Allah, semono uga sing sapa ora tresna marang sadulure.

11Awit iki piweling kang wus padha kokrungu wiwit wiwitan mula: Kita kudu padha tresna-tinresnan.

12Aja kaya Kain, kang asale saka si jahat lan mateni sadulure. Lan apa sebabe dene Kain mateni sadulure? Jalaran panggawene dhewe iku jahat, nanging panggawene sadulure iku bener.

13Mulané para sadulur, aja padha gumun yèn jagat sengit marang kowé.

14Kita padha sumurup yèn kita wus ngalih saka ing pati marang ing urip, amarga kita padha tresna marang para sadulur kita. Sing sapa ora tresna, tetep ana ing pati.

15Saben wong kang sengit marang saduluré iku juru pati, lan kowé padha sumurup yèn ing juru pati ora ana urip langgeng kang manggon ana ing sajroné.

16Kanthi mangkéné kita sumurup apa iku katresnan: Yésus wus masrahaké nyawa-Né kanggo kita, lan kita uga wajib masrahaké nyawa kita kanggo para sadulur.

17Sing sapa nduwèni bandha donya, sarta weruh saduluré kekurangan, nanging ngancing atiné marang wong iku, kapriyé katresnané Gusti Allah bisa manggon ana ing sajroné?

18Anak-anakku, ayo kita padha tresna-tinresnan aja mung kalawan tembung utawa pocapan, nanging kanthi tumindak lan sajroning kayektèn.

19Kanthi mangkéné kita bakal sumurup yèn kita asalé saka kayektèn, lan bakal nentremaké ati kita ana ing ngarsa-Né:

20Sanadyan ati kita ngluputaké kita, Gusti Allah iku luwih agung tinimbang ati kita, sarta Panjenengané mirsa samubarang kabèh.

21Para kinasih, manawa ati kita ora ngluputaké kita, kita nduwèni kekendelan ana ing ngarsané Gusti Allah,

22lan apa baé kang kita suwun, kita tampa saka Panjenengané, amarga kita padha ngugemi pepakon-pepakon-Né lan nglakoni apa kang ndadèkaké renaning panggalih-Né.

23Lan iki pepakon-Né: supaya kita padha pracaya marang asmané Kang Putra, Yésus Kristus, lan padha tresna-tinresnan padha kaya kang wus diprentahaké déning Panjenengané marang kita.

24Sing sapa ngugemi pepakon-pepakon-Né tetep manggon ana ing Gusti Allah, lan Gusti Allah manggon ana ing sajroné. Lan sarana iki kita sumurup yèn Panjenengané manggon ana ing kita: yaiku sarana Roh kang wus kaparingaké marang kita.