1 John 3

1Mirade que amor nos deu o Pai, para que sexamos chamados fillos de Deus. E iso é o que somos! Por iso o mundo non nos coñece, porque non O coñeceu a El.

2Queridos, agora somos fillos de Deus, e aínda non se manifestou o que habemos de ser. Sabemos que cando Cristo se manifeste, seremos semellantes a El, porque O veremos tal como El é.

3E todo aquel que ten esta esperanza nEl purifícase a si mesmo, así como Cristo é puro.

4Todo aquel que comete pecado comete tamén a iniquidade. En verdade, o pecado é iniquidade.

5Mais sabedes que Cristo se manifestou para tirar os pecados, e nEl non hai pecado.

6Ninguén que permaneza nEl segue pecando. Ninguén que continúe a pecar O viu nin O coñeceu.

7Filliños, que ninguén vos engane: quen practica a xustiza é xusto, así como Cristo é xusto.

8Quen comete o pecado é do demo, porque o demo peca dende o principio. Para isto manifestouse o Fillo de Deus, para destruír as obras do demo.

9Todo aquel que é nado de Deus négase a cometer pecado, porque a semente de Deus permanece nel; e non pode seguir pecando, porque é nado de Deus.

10Nisto distínguense os fillos de Deus dos fillos do demo: todo aquel que non practica a xustiza non é de Deus, nin tampouco quen non ama o seu irmán.

11Esta é a mensaxe que oístes dende o principio: que nos amemos uns aos outros.

12Non sexamos como Caín, que pertencía ao maligno e asasinou o seu irmán. E por que o asasinou Caín? Porque as súas propias obras eran malas, mentres que as do seu irmán eran xustas.

13Polo tanto, non vos estrañedes, irmáns, se o mundo vos odia.

14Sabemos que pasamos da morte á vida, porque amamos os nosos irmáns. Aquel que non ama permanece na morte.

15Todo aquel que odia o seu irmán é un asasino, e sabedes que a vida eterna non reside nun asasino.

16Nisto coñecemos o que é o amor: en que Xesús deu a Súa vida por nós, e nós debemos dar as nosas vidas polos nosos irmáns.

17Se alguén con bens terreais ve o seu irmán en necesidade, mais lle pecha a súa compaixón, como pode o amor de Deus habitar nel?

18Filliños, non amemos de palabra nin de lingua, senón con obras e en verdade.

19E nisto coñeceremos que pertencemos á verdade, e tranquilizaremos os nosos corazóns na Súa presenza:

20Mesmo se o noso corazón nos condena, Deus é maior ca o noso corazón, e El sabe todas as cousas.

21Amados, se o noso corazón non nos condena, temos confianza diante de Deus,

22e recibiremos d’El calquera cousa que lle pidamos, porque gardamos os Seus mandamentos e facemos o que é pracenteiro aos Seus ollos.

23E este é o Seu mandamento: que creamos no nome do Seu Fillo, Xesucristo, e nos amemos uns aos outros tal como El nos mandou.

24Quen garda os Seus mandamentos permanece en Deus, e Deus nel. E nisto sabemos que El permanece en nós: polo Espírito que El nos deu.