1 Corinthians 13

1Agar men insonlar va farishtalar tillarida so‘zlasam-u, lekin sevgim bo‘lmasa, men jarangdor mis yoki jaranglovchi childirma kabiman.

2Agar menda payg‘ambarlik in’omi bo‘lsa, barcha sirlar va barcha bilimlardan voqif bo‘lsam hamda tog‘larni ko‘chiradigan komil imonga ega bo‘lsam-u, lekin sevgim bo‘lmasa, men hech kim emasman.

3Agar bor mol-mulkimni faqirlarga ulashsam va tanamni qurbonlikka topshirib faxrlansam-u, ammo sevgim bo‘lmasa, bundan hech qanday foyda topmayman.

4Sevgi sabrli, sevgi mehribondir. U hasad qilmaydi, maqtanmaydi, kibrlanmaydi.

5U odobsizlik qilmaydi, o‘z manfaatini ko‘zlamaydi, tezda g‘azablanmaydi, gina saqlamaydi.

6Sevgi yomonlikdan quvonmaydi, balki haqiqat bilan birga shodlanadi.

7U har narsani ko‘taradi, har narsaga ishonadi, har narsaga umid qiladi, har narsaga bardosh beradi.

8Sevgi hech qachon tugamaydi. Ammo payg‘ambarliklar bo‘lsa — barham topadi, tillar bo‘lsa — to‘xtaydi, bilim bo‘lsa — bekor bo‘ladi.

9Zero, biz qisman bilamiz va qisman payg‘ambarlik qilamiz,

10ammo Mukammali kelganida, qisman bo‘lgani yo‘qoladi.

11Men go‘dak bo‘lganimda, go‘daklardek gapirar, go‘daklardek fikrlar, go‘daklardek mulohaza yuritar edim. Erkak kishi bo‘lganimda esa, go‘daklik xususiyatlarini chetga surdim.

12Endi biz ko‘zgudagidek noaniq ko‘rmoqdamiz, o‘shanda esa yuzma-yuz ko‘ramiz. Endi men qisman bilaman, o‘shanda esa o‘zim to‘liq tanilganimdek, to‘liq bilib olaman.

13Hozir esa bu uchtasi qoladi: imon, umid va sevgi; ammo bularning eng buyugi sevgidir.