1 Corinthians 13

1جيڪڏهن مان ماڻهن ۽ ملائڪن جون ٻوليون ڳالهايان، پر مون وٽ محبت نہ هجي، ته مان رڳو هڪ وڄندڙ گهنڊ يا کڙڪندڙ ڇيڻو آهيان.

2جيڪڏهن مون وٽ نبوت جي نعمت هجي ۽ مان سمورا راز ۽ سمورو علم سمجهي سگهان، ۽ مون وٽ ايترو مڪمل ايمان هجي جو جبل لڏائي ڇڏيان، پر مون وٽ محبت نہ هجي، ته مان ڪجهه به نه آهيان.

3جيڪڏهن مان پنهنجي سموري ملڪيت مسڪينن کي ورهائي ڏيان ۽ پنهنجو بدن قربان ٿيڻ لاءِ سونپي فخر ڪريان، پر مون وٽ محبت نہ هجي، ته مون کي ڪو به فائدو نه ٿيندو.

4محبت صبر واري آهي، محبت مهربان آهي. اها حسد نٿي ڪري، اها پاڻ نٿي وڏائي ڪري، اها مغرور نٿي ٿئي.

5اها بي ادبي نٿي ڪري، اها پنهنجو مطلب نٿي ڳولي، اها جلدي ڪاوڙجي نٿي پوي، اها برائيءَ جو حساب نٿي رکي.

6محبت بديءَ مان خوش نٿي ٿئي، پر سچائيءَ مان شادمان ٿئي ٿي.

7اها سڀ ڪجهه سهي ٿي، سڀني ڳالهين تي ويساهه رکي ٿي، سڀني ڳالهين جي اميد رکي ٿي، سڀ ڪجهه برداشت ڪري ٿي.

8محبت ڪڏهن به ناڪام نٿي ٿئي. پر جتي نبوتون آهن، اهي ختم ٿي وينديون؛ جتي ٻوليون آهن، اهي روڪيون وينديون؛ جتي علم آهي، اهو مٽجي ويندو.

9ڇاڪاڻ⁠تہ اسان جزوي طور ڄاڻون ٿا ۽ جزوي طور نبوت ڪريون ٿا،

10پر جڏهن ڪامل ايندو، تڏهن جزوي ختم ٿي ويندو.

11جڏهن مان ٻار هئس، تڏهن ٻار وانگر ڳالهائيندو هئس، ٻار وانگر سوچيندو هئس، ٻار وانگر دليل ڏيندو هئس. جڏهن مان بالغ ٿيس، تڏهن مون ٻاروتڻ واريون ڳالهيون ڇڏي ڏنيون.

12هاڻي اسين آئيني ۾ رڳو ڌنڌلو عڪس ڏسون ٿا؛ پر تڏهن آمهون سامهون ڏسنداسين. هاڻي مان جزوي طور ڄاڻان ٿو؛ پر تڏهن پوريءَ ريت ڄاڻندس، جيئن مان به پوريءَ ريت ڄاتل آهيان.

13۽ هاڻي اهي ٽي باقي رهن ٿا: ايمان، اميد ۽ محبت؛ پر انهن ۾ سڀني کان عظيم محبت آهي.