1 Corinthians 13

1که زه د انسانانو او فرښتو په ژبو خبرې وکړم خو مينه ونه لرم، نو زه یوازې د یو شرنګېدونکي پیتل یا کړنګېدونکي تال په څېر یم.

2که زه د نبوت نعمت ولرم او په ټولو رازونو او ټول علم وپوهېږم، او که دومره پوره ایمان ولرم چې غرونه خوځولی شم، خو مینه ونه لرم، نو زه هیڅ نه یم.

3که زه خپله ټوله شتمني غریبانو ته ووېشم او خپل بدن وسپارم ترڅو پرې وویاړم، خو مینه ونه لرم، نو ماته هیڅ ګټه نه رسیږي.

4مینه صابر ده، مینه مهربانه ده؛ کینه نه کوي، لافې نه وهي، او مغروره نه ده.

5بې‌ادبي نه کوي، خپله ګټه نه لټوي، ژر په غوسه کېږي نه، او بدي په زړه کې نه ساتي.

6مینه په بدۍ نه خوشالېږي، بلکې په حق خوشالېږي.

7هر څه زغمي، پر هر څه باور کوي، هر څه ته هیله‌منه ده، او په هر څه کې صبر کوي.

8مینه هیڅکله پای ته نه رسېږي. خو که نبوتونه وي، پای ته به ورسیږي؛ که ژبې وي، هغه به خاموشه شي؛ او که پوهه وي، هغه به باطله شي.

9ځکه چې زموږ پوهه نیمګړې ده او زموږ نبوت نیمګړی دی،

10خو کله چې کامل راشي، نو نیمګړی به له منځه لاړ شي.

11کله چې زه ماشوم وم، نو د ماشوم په څېر مې خبرې کولې، د ماشوم په څېر مې فکر کاوه، او د ماشوم په څېر مې عقل چلاوه؛ خو کله چې لوی سړی شوم، نو د ماشومتوب خویونه مې پرېښودل.

12اوس خو موږ په آئینه کې په تت ډول وینو، خو هغه وخت به مخامخ ووینو. اوس زه په نیمګړي ډول پوهېږم، خو هغه وخت به هماغسې پوره وپوهېږم لکه څنګه چې پوره پېژندل شوی یم.

13او اوس دا درې شیان پاتې دي: ایمان، هیله او مینه؛ خو په دې کې تر ټولو لویه مینه ده.