1 Corinthians 13

1Saupama aku bisa guneman nganggo basaning manungsa lan basaning malaékat, nanging ora duwé katresnan, aku mung kaya bendhé kang ngumandhang utawa kecer kang kemrincing.

2Saupama aku duwé ganjaran pamedhar wangsit lan mangertèni sakèhing wadi sarta kabèh kawruh, lan saupama aku duwé iman sampurna nganti bisa ngelih gunung, nanging ora duwé katresnan, aku iki dudu apa-apa.

3Saupama aku mènèhaké sakèhing darbèkku marang wong miskin lan masrahaké awakku kalawan mongkog, nanging ora duwé katresnan, babar pisan ora ana paédahé tumrap aku.

4Katresnan iku sabar, katresnan iku loma. Ora drengki, ora umuk, ora gumunggung.

5Ora murang tata, ora nggolèki kepentingané dhéwé, ora gampang nesu, ora nyathet piala.

6Ora bungah marga saka piala, nanging bungah marga saka kayektèn.

7Nyabari samubarang kabèh, percaya marang samubarang kabèh, ngarep-arep samubarang kabèh, nyangga samubarang kabèh.

8Katresnan iku ora bakal cures. Nanging pamedhar wangsit bakal sirna; basaning roh bakal mandheg; kawruh bakal ilang.

9Awit kawruh kita mung sapérangan lan pamedhar wangsit kita mung sapérangan,

10nanging samangsa kang sampurna wus teka, kang sapérangan mau bakal sirna.

11Nalika aku isih bocah, gunemanku kaya bocah, gagisanku kaya bocah, panitipriksaku kaya bocah. Sawusé aku dadi wong diwasa, lelakon kebocahan mau daktinggal.

12Ing saiki kita ndeleng ayang-ayang kang surem kaya ing pangilo; nanging samengko kita bakal adhep-adhepan praupan. Saiki aku mangerti mung sapérangan; nanging samengko aku bakal mangerti kanthi sampurna, padha kaya déné anggonku wus dimangertèni kanthi sampurna.

13Mula saiki ana telung prakara kang tetep ana: iman, pangarep-arep, lan katresnan; nanging kang pinunjul dhéwé ing antarané telu mau yaiku katresnan.