2. بخش اول — 1

1سوره بعد بیان می کند که بندگان (خدا) هرگز به کرانه دریای علم نخواهند رسید مگر با قطع کامل از آنچه در آسمان ها و زمین است.

2ای اهل زمین، خود را تقدیس کنید تا شاید به مقامی که خدا برای شما مقرر کرده است، برسید و وارد خیمه ای شوید که خداوند در بهشت ​​بیان برافراشته است.

3ماهیت این باب این است که مسافران راه ایمان و سالکان جام یقین باید خود را از همه مادیات تقدیس و پاکیزه کنند. یعنی گوش از شنیدن سخنان، دل از شبهات مربوط به حجاب جلال (صباحاتی جلال)، روح از وابستگی به مال دنیا، چشم از تعمق در سخنان گذرا. پس باید با توکل بر خدا و توکل بر او پیش بروند تا برای شکوه تابش خورشیدها (مظاهر) علم و حکمت الهی مناسب شوند. دریافت کنندگان نعمت های نامرئی و نامحدود. زیرا اگر بنده ای بخواهد گفتار و کردار و کردار بندگان دیگر را عالم یا جاهل، معیار شناخت خدا و برگزیدگان او قرار دهد، هرگز وارد رضوان علم پروردگار عز و جل نمی شود و به چشمه های علم و حکمت ملکوت احدیت نمی رسد. نه به خروار جاودانگی خواهد رسید و نه از جام قرب و خوشی شریک خواهد شد.

4روزهای قبل را در نظر بگیرید؛ چگونه مردم بالا و پایین در معابد مقدّس منتظر مظاهر احدیت بودند، به طوری که در هر لحظه و لحظه در انتظار و توقع بودند و دعا می کردند و التماس می کردند که شاید نسیم رحمت الهی و زیبایی موعود در یک قدمی غرفه غیب به دادگاه تجدیدنظر باشد. اما چون ابرهای سخاوت برآمدند و درهای نعمت گشوده شد و خورشید غیب از افق قدرت ظاهر شد، او را تکذیب کردند و از ملاقات او که عین لقاء الله بود اجتناب کردند. این جزئیات در کتب آسمانی ثبت شده است.

5اینک لحظه ای فکر کنید که علت این طرد از سوی مردم پس از طلب و تشویش چیست. حتی آنچنان انکار و مخالفت کردند که زبان و قلم ناکام می ماند و نمی توانند توضیح دهند. هیچ یک از این مظاهر قدوسیت و طلوع گاه مجردی ظاهر نشده است بدون اینکه در معرض تضادها، انکارها و تضادهای مردم قرار گیرد. چنان که گفته می شود: «ای بدبختی مردم! هیچ رسولی به سراغشان نمی آید مگر اینکه او را به تمسخر می خندانند» (K. S. 36). در جای دیگر آمده است: «هر امتی بر رسول خود نقشه‌های بدی زدند تا او را به قدرت برسانند، و با استدلال بیهوده به مجادله پرداختند تا بدین وسیله حق را باطل کنند» (ک 40).

6همچنین کلام نازل شده که از ابرهای قدرت لایزال و از قلمرو قدرت الهی نازل شده است از حد علم و درک بندگان خارج است. برای متفکران معنوی و صاحبان ادراک، سوره هود (قرآن) کافی است. در آن سوره مبارکه تدبر کنید و ماهیت آن را با دقت در نظر بگیرید تا از شگفتی های امور پیامبران و مخالفت ها و انکارها با سخنان ردّی آگاه شوید. شايد مردم را از سراي غفلت خودخواهانه به سوي لانه وحدت و علم الهي به پرواز درآوريد. و از آب زلال حکمت جاویدان بنوشید و از میوه درخت معرفت پروردگار جلال بهره مند شوید. این به ارواح تجرید شده از سفره ابدی نازل شده (از بهشت) اختصاص دارد. اگر از مصیبت انبیا و انگیزه و دلیل تناقض آن خورشیدها توسط بندگان آگاه شوید، به بسیاری از چیزها آگاه خواهید شد. هر چه تضادهای یوم الله الشمس صفات احدیت را بیشتر در نظر بگیرید، در دین خود و در راه خدا استوارتر و قویتر خواهید شد. بر این اساس، برخی از داستان‌های پیامبران به اختصار در این الواح ثبت شده است تا نشان داده شود و آشکار شود که آنان در همه زمان‌ها و اعصار، آنچه را که قلم از بیان آن شرم دارد، بر ظواهر قدرت و طلوع‌گاه‌های قدرت تحمیل کرده‌اند. شاید این سخنان برخی از مردم را قادر سازد که از حیرت ناشی از تناقض و انکار عالمان و جاهلان عصر دوری کنند و در نتیجه اطمینان و ایمان خود را افزایش دهند.

7یکی از پیامبران نوح بود که نهصد و پنجاه سال پند داد و بندگان را به وادی آرام روح فرا خواند. اما هیچ کس به او پاسخ نداد. هر روز با تمسخر حضرتش را مسخره می کردند و آنقدر ناراحتی و جراحت بر آن وجود مبارک وارد می کردند که به هلاکت او یقین داشتند. همانطور که گفته شده است: «و هر گاه گروهی از قومش از کنار او می گذشتند، او را مسخره می کردند: اما او گفت: اگر اکنون ما را مسخره می کنید، ما در اینجا نیز شما را مسخره می کنیم، همانطور که ما را مسخره می کنید و قطعاً خواهید دانست» (K. S. 11).

8پس از آن بارها به پیروان خود وعده نزول پیروزی در زمانی معین را داد که تحقق آن «بداء» شد. برخی از معدود پیروان او به دلیل این عدم تحقق از او روی گردانیدند. این جزئیات در اکثر کتاب های معروفی که خوانده شده و خواهد شد ثبت شده است. سرانجام، همان طور که در کتب و روایات آمده، چهل یا هفتاد و دو نفر نزد حضرتش باقی ماندند. در نهایت فریاد زد و گفت: «پروردگارا هیچ خانواده ای از کافران را بر روی زمین رها مکن» (K. S. 71).