Çocuklarımız için nasıl bir dünya istiyoruz?

Taşıdığımız resim

Bir çocuğun miras alacağı dünyayı gözünüzün önüne getirin. Çoğu insan buna yakın bir şey görür: canlı ormanlar, kuşların sesinin duyulacağı kadar sessiz kentler ve bir çocuğun korkmadan yürüyebileceği sokaklar. Ufukta bir nokta olarak 2040 yılını alalım. Bu bir söz ya da öngörü değil. O yılın ne getireceğini kimse bilmiyor. Bu bir resim ve bir resim, hangi yöne yürüyeceğimizi seçmemize yardım eder.

Bu yazı o yönle ilgili. Dünyanın belirli bir tarihe kadar değişeceğini söylemiyor. Sizi büyük görünen ama kişisel çıkan bir soruyu sormaya davet ediyor: çocuklarımız için nasıl bir dünya istiyoruz ve bugün bunun için yapabileceğim bir şey ne?

Canlı ormanlar, sessiz kentler, güvende çocuklar

Resmi parça parça ele alalım. Önce canlı ormanlar gelir, çünkü ormanlar nefesimize yakındır. Okyanuslar Dünya’daki oksijenin çok büyük bir bölümünü verir, çoğunlukla yaklaşık yarısı olarak anılır. Geri kalanı ormanlardan, otlaklardan ve diğer bitkilerden gelir. Bir çocuğun aldığı her nefes bu emekten biraz taşır. Yaşayan bir gezegen soyut bir dilek değildir. Bir çocuğun ciğerlerindeki havadır.

İkinci olarak sessiz kentler gelir. Sessizlik yalnızca gürültünün yokluğu değildir. İnsanların birbirini fark edecek zamanı olduğu bir yerdir. Üçüncüsü güvenliktir. Söylemesi en kolay, kurması en zor olanı. Birçok kişi, yetişkinlerin yalnızca kendi çocuklarını değil birbirlerini de gözettiği yerde bir çocuğun daha rahat olduğunu hisseder.

Böyle bir dünya nereden gelir

Böyle bir dünya, bir günde verilen tek bir kararla teslim edilmez. İnsanların tekrar tekrar yaptığı küçük şeylerden bir araya gelir: bir komşuyla nasıl konuştuğumuz, neye teşekkür ettiğimiz, dikkatimizi nereye verdiğimiz. O dünya, her gün yaptıklarımızdan kurulur.

Dünyada yaklaşık 8 milyarız. Herhangi iki insan DNA’sının yaklaşık %99,9’unu paylaşır; bu, genom enstitülerinin sıkça dile getirdiği bir tespittir. Hava da ortaktır. Rüzgârlar atmosferi karıştırmayı sürdürür; bu yüzden bugün soluduğunuz hava kısa süre önce başka bir kıtanın üzerinde olmuş olabilir. Gezegenin öbür ucundaki bir çocuk ile sizin kendi çocuğunuz, yeğeniniz ya da komşunuzun oğlu, ortak bir gökyüzünden nefes alıyor.

İşte başlamak için birkaç küçük adım:

• Günde bir kez nefesiniz için teşekkür edin.
• Bir çocukla ekranlardan uzakta sakin bir dakika geçirin.
• Sokağınızdaki bir ağacı fark edin ve bir an yanında durun.

Neden minnettarlıkla başlamalı

Bir dakikalık nefesin ormanlar ve çocuklarla ne ilgisi olduğunu sormak yerinde. Ağaç dikmesini bekliyorsak, hiçbir. Onu yaşayan insana ne yaptığını sorarsak, bir şey. Emmons ve McCullough’ın Journal of Personality and Social Psychology dergisinde yayımlanan 2003 çalışmasında, neye minnettar olduklarını düzenli olarak yazan insanlar, kontrol gruplarına kıyasla kendilerini daha iyi hissettiklerini daha sık bildirdi. Bu mütevazı bir sonuç ve gösterdiğinden fazlasını vaat etmiyoruz.

Birçok kişi, nefes için duyulan minnettarlığın zamanla nefesin geldiği yerlere duyulan özene dönüştüğüne inanır. Bu kanıtlanmış bir yasa değil. Bir umut ve denemek için makul bir sebep.

Çocuklar için bir dünya bir yöndür, öngörü değil. Ona bugün yaptıklarımızla yürürüz.