Jakiego świata chcemy dla naszych dzieci?

Obraz, który nosimy w sobie

Wyobraź sobie świat, który chcesz zostawić dziecku. Większość ludzi widzi coś zbliżonego: lasy, które żyją, miasta na tyle ciche, że słychać ptaki, i ulice, którymi dziecko może iść bez strachu. Weźmy rok 2040 jako punkt na horyzoncie. To nie obietnica i nie prognoza. Nikt nie wie, co przyniesie ten rok. To obraz, a obraz pomaga wybrać, w którą stronę iść.

Ten tekst jest o tym kierunku. Nie twierdzi, że świat zmieni się do określonej daty. Zaprasza do zadania pytania, które brzmi wielko, a okazuje się osobiste: jakiego świata chcemy dla naszych dzieci i co mogę dla niego zrobić już dziś?

Żywe lasy, ciche miasta, bezpieczne dzieci

Weźmy ten obraz po kawałku. Żywe lasy są pierwsze, bo lasy są blisko naszego oddechu. Oceany dają bardzo duży udział tlenu na Ziemi, często szacowany na około połowę. Resztę dają lasy, łąki i inne rośliny. Każdy oddech dziecka zawiera odrobinę tej pracy. Żywa planeta to nie abstrakcyjne życzenie. To powietrze w płucach dziecka.

Ciche miasta są drugie. Cisza to nie tylko brak hałasu. To miejsce, w którym ludzie mają czas, by się zauważać. Bezpieczeństwo jest trzecie. Najłatwiej je wypowiedzieć i najtrudniej zbudować. Wiele osób uważa, że dziecko czuje się swobodniej tam, gdzie dorośli troszczą się nie tylko o własne dzieci, ale i o siebie nawzajem.

Skąd się bierze taki świat

Taki świat nie przychodzi z jedną decyzją jednego dnia. Składa się z małych rzeczy, które ludzie robią raz po raz: jak mówimy do sąsiada, za co dziękujemy, gdzie kierujemy uwagę. Ten świat buduje się z tego, co robimy każdego dnia.

Jest nas na Ziemi około 8 miliardów. Dowolne dwie osoby mają wspólne około 99,9 procent DNA, co powszechnie powtarzają instytuty badań nad genomem. Powietrze też jest wspólne. Wiatry stale mieszają atmosferę, więc powietrze, którym oddychasz dziś, mogło niedawno być nad innym kontynentem. Dziecko po drugiej stronie planety i twoje własne dziecko, siostrzenica czy syn sąsiada oddychają z jednego wspólnego nieba.

Oto kilka małych kroków na początek:

• Raz dziennie podziękuj za swój oddech.
• Spędź jedną spokojną minutę z dzieckiem, z dala od ekranów.
• Zauważ drzewo na swojej ulicy i postój przy nim chwilę.

Dlaczego zacząć od wdzięczności

Uczciwie można zapytać, co minuta oddychania ma wspólnego z lasami i dziećmi. Nic, jeśli oczekujemy, że posadzi drzewa. Coś, jeśli zapytamy, co robi dla osoby, która ją przeżywa. W badaniu Emmonsa i McCullougha z 2003 roku, opublikowanym w Journal of Personality and Social Psychology, osoby, które regularnie zapisywały, za co są wdzięczne, częściej niż grupy kontrolne mówiły, że czują się lepiej. To skromny wynik i nie obiecujemy więcej, niż pokazuje.

Wiele osób wierzy, że wdzięczność za oddech powoli przechodzi w troskę o miejsca, z których ten oddech pochodzi. To nie jest udowodnione prawo. To nadzieja i rozsądny powód, by spróbować.

Świat dla dzieci to kierunek, a nie prognoza. Zmierzamy ku niemu tym, co robimy dziś.