आपल्या मुलांसाठी आपल्याला कसे जग हवे आहे?

आपण मनात बाळगतो ते चित्र

एखाद्या मुलाला वारसा म्हणून जे जग मिळावे असे तुम्हाला वाटते, त्याची कल्पना करा. बहुतेक लोकांना यासारखे काहीतरी दिसते: जिवंत जंगले, पक्ष्यांचे आवाज ऐकू येतील इतकी शांत शहरे, आणि मूल निर्भयपणे चालू शकेल असे रस्ते. 2040 हे वर्ष आपण क्षितिजावरील एक बिंदू म्हणून घेऊ. ते वचन नाही आणि अंदाजही नाही. त्या वर्षी काय घडेल हे कोणालाच माहीत नाही. ते एक चित्र आहे, आणि चित्र आपल्याला कोणत्या दिशेने चालायचे ते निवडायला मदत करते.

हा लेख त्या दिशेबद्दल आहे. तो असे सांगत नाही की जग एखाद्या ठरावीक तारखेपर्यंत बदलेल. तो तुम्हाला असा प्रश्न विचारण्याचे निमंत्रण देतो जो मोठा वाटतो आणि वैयक्तिक ठरतो: आपल्या मुलांसाठी आपल्याला कसे जग हवे आहे, आणि त्यासाठी आज मला कोणती एक गोष्ट करता येईल?

जिवंत जंगले, शांत शहरे, सुरक्षित मुले

चित्र एकेक भागाने पाहू. जिवंत जंगले प्रथम येतात, कारण जंगले आपल्या श्वासाच्या जवळ आहेत. पृथ्वीवरील ऑक्सिजनचा खूप मोठा वाटा महासागर देतात, जो अनेकदा सुमारे निम्मा असे सांगितला जातो. उरलेला जंगले, गवताळ प्रदेश आणि इतर वनस्पतींकडून येतो. मुलाच्या प्रत्येक श्वासात त्या कामाचा थोडा अंश असतो. जिवंत ग्रह ही अमूर्त इच्छा नाही. ती मुलाच्या फुफ्फुसांतील हवा आहे.

शांत शहरे दुसऱ्या क्रमांकावर येतात. शांतता म्हणजे फक्त आवाजाचा अभाव नाही. ती अशी जागा आहे जिथे माणसांना एकमेकांकडे लक्ष द्यायला वेळ असतो. सुरक्षितता तिसरी. ती सांगायला सर्वात सोपी आणि उभारायला सर्वात कठीण आहे. अनेकांना वाटते की जिथे मोठी माणसे फक्त आपल्या मुलांकडेच नाही तर एकमेकांकडेही लक्ष ठेवतात, तिथे मुलाला अधिक निर्धास्त वाटते.

असे जग कुठून येते

असे जग एका दिवशी घेतलेल्या एका निर्णयाने मिळत नाही. ते लोक पुन्हा पुन्हा करत असलेल्या छोट्या गोष्टींतून घडते: आपण शेजाऱ्याशी कसे बोलतो, कशाबद्दल आभार मानतो, आपले लक्ष कुठे ठेवतो. ते जग आपण रोज जे करतो त्यातून उभे राहते.

पृथ्वीवर आपण सुमारे 8 अब्ज आहोत. कोणत्याही दोन माणसांचा सुमारे 99.9 टक्के डीएनए समान असतो, जे जनुकशास्त्र संस्थांचे व्यापकपणे सांगितले जाणारे विधान आहे. हवाही सामायिक आहे. वारे वातावरणाला सतत मिसळतात, म्हणून आज तुम्ही घेत असलेली हवा काही काळापूर्वी दुसऱ्या खंडावर असू शकते. पृथ्वीच्या दुसऱ्या टोकाला असलेले मूल आणि तुमचे स्वतःचे मूल, पुतणी किंवा शेजाऱ्याचा मुलगा, हे सर्व एकाच सामायिक आकाशातून श्वास घेत आहेत.

सुरुवात करण्यासाठी काही छोटी पावले:

• दिवसातून एकदा तुमच्या श्वासासाठी धन्यवाद म्हणा.
• एका मुलासोबत स्क्रीनपासून दूर एक शांत मिनिट घालवा.
• तुमच्या रस्त्यावरील एखादे झाड पाहा आणि क्षणभर त्याच्या शेजारी उभे राहा.

कृतज्ञतेपासून सुरुवात का

श्वास घेण्याच्या एका मिनिटाचा जंगलांशी आणि मुलांशी काय संबंध, असे विचारणे योग्य आहे. झाडे लावण्याची अपेक्षा असेल तर काहीच नाही. जो माणूस ते मिनिट जगतो त्याच्यासाठी ते काय करते, असे विचारले तर काहीतरी. Emmons आणि McCullough यांच्या, Journal of Personality and Social Psychology मध्ये प्रकाशित झालेल्या 2003 च्या अभ्यासात, जे लोक नियमितपणे आपण कशाबद्दल कृतज्ञ आहोत ते लिहून ठेवत होते, त्यांनी तुलना गटांपेक्षा अधिक वेळा बरे वाटत असल्याचे सांगितले. हा नम्र निष्कर्ष आहे, आणि तो जितके दाखवतो त्यापेक्षा आम्ही अधिक वचन देत नाही.

अनेकांना वाटते की श्वासाबद्दलची कृतज्ञता हळूहळू त्या जागांबद्दलच्या काळजीत बदलते, ज्यांच्यातून हा श्वास येतो. हा सिद्ध झालेला नियम नाही. ती एक आशा आहे, आणि प्रयत्न करून पाहण्याचे योग्य कारण आहे.

मुलांसाठीचे जग ही एक दिशा आहे, भाकीत नाही. आपण आज जे करतो त्यासह आपण त्या दिशेने चालतो.