Што прави една минута мирно дишење?

Што можеме да кажеме, а што не

Да почнеме со претпазливост. Една минута мирно дишење не е чудо и не ветуваме дека ќе поправи нешто. Она што можеме да го кажеме е помало. Дел од истражувањата го поврзува бавното дишење со чувство на смиреност, а многу луѓе една тивка минута ја опишуваат како пауза во која мислите се смируваат.

Значи, искрениот одговор на прашањето од насловот е скромен. За многумина, една минута мирно дишење е кратка пауза и чувство на смиреност.

Што се случува во самата минута

Ништо драматично. Запирате со она што го правевте. Вдишувате бавно, издишувате бавно. Забележувате дека дишете, нешто што го правите деноноќно и скоро никогаш не го забележувате. Многумина велат дека овој мал чин на забележување е доволен малку да го забави умот. Мислите за денот сè уште се тука, но престануваат да притискаат.

Во почетокот минутата може да изгледа долга. Тоа е нормално. Ако мислите талкаат, не сте згрешиле, едноставно така работат умовите. Се враќате на здивот, одново и одново.

Така изгледа бистар ум. Не празна глава, која е тешка за постигнување и не е потребна. Ум со малку повеќе простор во него.

Помага и тоа што минутата е кратка. Една минута лесно се наоѓа, дури и во зафатен ден, и лесно се повторува. Многумина откриваат дека нешто мало и редовно полесно се одржува од нешто големо и ретко. Истата минута секој ден ја претвора добрата намера во навика на внимание.

Отвореното срце: благодарноста

Вториот дел е за благодарноста. Во 2003 година Emmons и McCullough објавија студија во Journal of Personality and Social Psychology. Луѓето што редовно запишувале за што се благодарни почесто велеле дека се чувствуваат подобро од луѓето во контролните групи. Тоа е умерен наод и ништо не му додаваме.

Во минутата, благодарноста има многу едноставен предмет: здивот што го земате токму сега. Не сте го заслужиле, не сте го купиле и не мора да го барате. Веќе е тука. Лесно е да се каже благодарам за него, а многумина откриваат дека ова мало благодарам остава простор за други работи на кои им се радуваат: човек, утро, оброк.

Така изгледа отворено срце. Не големо чувство, само мало свртување на вниманието од она што недостасува кон она што е тука.

Една мирна минута дневно: малку повеќе простор во умот, малку повеќе благодарност во срцето.

Како да пробате

Не ви треба опрема, посебно место ни искуство. Пробајте вака:

• Прекинете го тоа што го правите и, ако можете, седнете или застанете удобно.
• Вдишете бавно и бавно пуштете го здивот.
• Забележете го здивот. Ако дојдат мисли, пуштете ги да поминат и вратете се на дишењето.
• Кажете си, со свои зборови: благодарам за овој здив.
• По околу една минута вратете се на својот ден.

Тоа е сè. Ако сакате да знаете што прави, набљудувајте сами: како се чувствувате пред, како се чувствувате потоа, како ви одат деновите со текот на времето. Вашето сопствено набљудување вреди повеќе од кое било ветување. Ако ви е непријатно да дишете бавно, дишете на ваш вообичаен начин. Минутата не е медицински совет и не го заменува.