Ինչպիսի՞ աշխարհ ենք ուզում մեր երեխաների համար

Պատկերը, որ կրում ենք մեր մեջ

Պատկերացրեք աշխարհը, որ կուզենայիք, որ երեխան ժառանգի։ Շատերը տեսնում են մոտավորապես այսպիսի բան. կենդանի անտառներ, այնքան լուռ քաղաքներ, որ լսվում են թռչունները, և փողոցներ, որտեղ երեխան կարող է առանց վախի քայլել։ Վերցնենք 2040 թվականը որպես հորիզոնի մի կետ։ Դա խոստում չէ և կանխատեսում չէ։ Ոչ ոք չգիտի, թե այդ տարին ինչ կբերի։ Դա պատկեր է, և պատկերն օգնում է ընտրել, թե ուր գնալ։

Այս հոդվածը այդ ուղղության մասին է։ Այն չի ասում, թե աշխարհը կփոխվի որևէ ամսաթվով։ Այն հրավիրում է ձեզ տալ մի հարց, որ մեծ է հնչում, բայց պարզվում է անձնական. ինչպիսի՞ աշխարհ ենք ուզում մեր երեխաների համար, և ի՞նչ մեկ բան կարող եմ անել դրա համար այսօր։

Կենդանի անտառներ, լուռ քաղաքներ, ապահով երեխաներ

Վերցնենք պատկերը մաս առ մաս։ Կենդանի անտառները առաջինն են, որովհետև անտառները մոտ են մեր շնչին։ Օվկիանոսները Երկրի թթվածնի շատ մեծ բաժին են տալիս, որը հաճախ գնահատում են մոտ կեսը։ Մնացածը գալիս է անտառներից, մարգագետիններից և այլ բույսերից։ Երեխայի յուրաքանչյուր շունչը պարունակում է այդ աշխատանքի մի մասնիկ։ Կենդանի մոլորակը վերացական ցանկություն չէ։ Դա օդն է երեխայի թոքերում։

Լուռ քաղաքները երկրորդն են։ Լռությունը միայն աղմուկի բացակայությունը չէ։ Դա այնպիսի տեղ է, որտեղ մարդիկ ժամանակ ունեն միմյանց նկատելու։ Անվտանգությունը երրորդն է։ Այն ամենահեշտն է ասելը և ամենադժվարը կառուցելը։ Շատերը կարծում են, որ երեխան ավելի հանգիստ է այնտեղ, որտեղ մեծահասակները հոգ են տանում ոչ միայն իրենց երեխաների, այլև միմյանց մասին։

Որտեղից է գալիս նման աշխարհը

Նման աշխարհը մեկ օրվա մեկ որոշումով չի հանձնվում։ Այն կազմվում է փոքր բաներից, որ մարդիկ անում են նորից ու նորից. ինչպես ենք խոսում հարևանի հետ, ինչի համար ենք շնորհակալ, ուր ենք ուղղում մեր ուշադրությունը։ Այդ աշխարհը կառուցվում է նրանով, ինչ անում ենք ամեն օր։

Երկրի վրա մոտ 8 միլիարդ մարդ կա։ Ցանկացած երկու մարդ կիսում է իր ԴՆԹ-ի մոտ 99,9 տոկոսը, ինչը գենոմի ինստիտուտների լայնորեն կրկնվող պնդումն է։ Օդն էլ է ընդհանուր։ Քամիները մթնոլորտը անընդհատ խառնում են, ուստի այսօր ձեր շնչած օդը վերջերս կարող էր լինել մեկ այլ մայրցամաքի վրա։ Մոլորակի հակառակ ծայրի երեխան և ձեր սեփական երեխան, քրոջ աղջիկը կամ հարևանի տղան շնչում են մեկ ընդհանուր երկնքից։

Ահա սկսելու մի քանի փոքր քայլ.

• Օրը մեկ անգամ շնորհակալություն ասեք ձեր շնչի համար։
• Մեկ հանգիստ րոպե անցկացրեք երեխայի հետ, էկրաններից հեռու։
• Նկատեք ձեր փողոցի մի ծառ և մի պահ կանգնեք նրա կողքին։

Ինչու սկսել երախտագիտությունից

Արդար է հարցնել, թե շնչառության մեկ րոպեն ինչ կապ ունի անտառների և երեխաների հետ։ Ոչինչ, եթե սպասում ենք, որ այն ծառեր կտնկի։ Ինչ-որ բան, եթե հարցնում ենք, թե ինչ է այն տալիս դա ապրողին։ Emmons-ի և McCullough-ի 2003 թվականի հետազոտության մեջ, որը տպագրվել է Journal of Personality and Social Psychology ամսագրում, այն մարդիկ, ովքեր կանոնավոր գրի էին առնում, թե ինչի համար են երախտապարտ, ավելի հաճախ էին հայտնում, որ իրենց ավելի լավ են զգում, քան վերահսկիչ խմբերը։ Սա համեստ արդյունք է, և մենք ավելին չենք խոստանում, քան այն ցույց է տալիս։

Շատերը հավատում են, որ շնչի համար երախտագիտությունը դանդաղ վերածվում է հոգատարության այն տեղերի հանդեպ, որտեղից գալիս է շունչը։ Դա ապացուցված օրենք չէ։ Դա հույս է և փորձելու համար հիմնավոր պատճառ։

Երեխաների համար աշխարհը ուղղություն է, ոչ թե կանխատեսում։ Դեպի այն քայլում ենք նրանով, ինչ անում ենք այսօր։