Anong uri ng mundo ang gusto natin para sa mga anak natin?

Ang larawang dala natin

Isipin ang mundong gusto mong mamana ng isang bata. Karamihan ng tao ay nakakakita ng malapit dito: mga kagubatang buhay, mga lungsod na sapat ang katahimikan para marinig ang mga ibon, at mga kalyeng malalakad ng bata nang walang takot. Kunin natin ang taong 2040 bilang isang punto sa abot-tanaw. Hindi ito pangako at hindi hula. Walang nakakaalam kung ano ang dadalhin ng taong iyon. Larawan ito, at nakatutulong ang larawan para piliin kung saan tayo lalakad.

Tungkol sa direksiyong iyon ang artikulong ito. Hindi nito sinasabing magbabago ang mundo sa isang tiyak na petsa. Inaanyayahan ka nitong magtanong ng tanong na parang malaki pero lumalabas na personal: anong uri ng mundo ang gusto natin para sa mga anak natin, at ano ang isang bagay na magagawa ko para rito ngayon?

Buhay na kagubatan, tahimik na lungsod, ligtas na mga bata

Isa-isahin natin ang larawan. Una ang buhay na kagubatan, dahil malapit ang mga kagubatan sa hininga natin. Napakalaking bahagi ng oxygen sa Daigdig ang ibinibigay ng mga karagatan, na madalas itinatakda sa halos kalahati. Ang iba ay mula sa kagubatan, damuhan at iba pang halaman. Taglay ng bawat hininga ng bata ang kaunti ng gawaing iyon. Hindi abstraktong hiling ang buhay na planeta. Ito ang hangin sa baga ng bata.

Pangalawa ang mga tahimik na lungsod. Hindi lang kawalan ng ingay ang katahimikan. Ito ay lugar kung saan may oras ang mga tao para pansinin ang isa't isa. Pangatlo ang kaligtasan. Ito ang pinakasimpleng sabihin at pinakamahirap itayo. Maraming tao ang naniniwalang mas panatag ang bata kung saan binabantayan ng mga nakatatanda hindi lang ang sarili nilang mga anak kundi pati ang isa't isa.

Saan nanggagaling ang gayong mundo

Hindi ihinahatid ang ganitong mundo ng isang pasya sa isang araw. Binubuo ito ng maliliit na bagay na paulit-ulit na ginagawa ng mga tao: kung paano tayo nakikipag-usap sa kapitbahay, kung ano ang pinasasalamatan natin, kung saan natin inilalagay ang atensiyon natin. Itinatayo ang mundong iyon mula sa ginagawa natin araw-araw.

Humigit-kumulang 8 bilyon tayo sa Daigdig. Ang alinmang dalawang tao ay may halos 99.9 porsiyento ng DNA na magkapareho, pahayag na malawakang inuulit ng mga institusyon ng genome. Pinagsasaluhan din ang hangin. Patuloy na hinahalo ng mga ihip ng hangin ang atmospera, kaya ang hanging nalalanghap mo ngayon ay maaaring kamakailan lang ay nasa ibabaw ng ibang kontinente. Ang batang nasa kabilang panig ng planeta at ang sarili mong anak, pamangkin o anak ng kapitbahay ay humihinga mula sa iisang langit.

Narito ang ilang maliliit na hakbang para magsimula:

• Magsabi ng salamat para sa hininga mo minsan sa isang araw.
• Gumugol ng isang kalmadong minuto kasama ang isang bata, malayo sa mga screen.
• Pansinin ang isang puno sa kalye ninyo at tumayo sa tabi nito sandali.

Bakit magsimula sa pasasalamat

Makatwirang itanong kung ano ang kinalaman ng isang minuto ng paghinga sa mga kagubatan at mga bata. Wala, kung inaasahan nating magtatanim ito ng mga puno. May kaunti, kung itatanong natin kung ano ang nagagawa nito sa taong dumaranas nito. Sa pag-aaral noong 2003 nina Emmons at McCullough, na nailathala sa Journal of Personality and Social Psychology, ang mga taong regular na nagsusulat ng ipinagpapasalamat nila ay mas madalas na nag-ulat na bumuti ang pakiramdam kaysa sa mga control group. Katamtaman ang resultang ito, at hindi kami nangangako nang higit sa ipinapakita nito.

Naniniwala ang maraming tao na unti-unting nagiging malasakit sa mga pinagmumulan ng hininga ang pasasalamat para sa hininga. Hindi ito napatunayang batas. Pag-asa ito, at makatwirang dahilan para subukan.

Direksiyon ang mundo para sa mga bata, hindi hula. Lumalakad tayo tungo rito sa ginagawa natin ngayon.