چه دنیایی برای کودکانمان می‌خواهیم؟

تصویری که با خود داریم

دنیایی را مجسم کنید که دوست دارید کودکی آن را به ارث ببرد. بیشتر مردم چیزی نزدیک به این می‌بینند: جنگل‌هایی زنده، شهرهایی آن‌قدر ساکت که صدای پرنده‌ها شنیده شود و خیابان‌هایی که کودک بی‌ترس در آن‌ها راه برود. بیایید سال 2040 را نقطه‌ای در افق بگیریم. نه وعده است و نه پیش‌بینی. هیچ‌کس نمی‌داند آن سال چه می‌آورد. تصویری است و تصویر کمک می‌کند انتخاب کنیم به کدام سو برویم.

این مقاله دربارهٔ همین جهت است. نمی‌گوید دنیا تا تاریخی مشخص تغییر می‌کند. شما را دعوت می‌کند پرسشی بپرسید که بزرگ به نظر می‌رسد و معلوم می‌شود شخصی است: چه دنیایی برای کودکانمان می‌خواهیم، و کاری که امروز من برایش می‌توانم بکنم چیست؟

جنگل‌های زنده، شهرهای ساکت، کودکان در امان

تصویر را بخش به بخش بگیرید. جنگل‌های زنده اول می‌آیند، چون جنگل‌ها به نفس ما نزدیک‌اند. اقیانوس‌ها سهم بسیار بزرگی از اکسیژن زمین را می‌دهند که اغلب حدود نیمی گفته می‌شود. بقیه از جنگل‌ها، علفزارها و گیاهان دیگر می‌آید. هر نفسی که کودکی می‌کشد اندکی از آن کار را در خود دارد. سیارهٔ زنده آرزویی انتزاعی نیست. هوای ریه‌های یک کودک است.

شهرهای ساکت دوم‌اند. سکوت فقط نبودن سروصدا نیست. جایی است که مردم وقت دارند همدیگر را ببینند. امنیت سوم است. گفتنش از همه ساده‌تر و ساختنش از همه دشوارتر است. بسیاری حس می‌کنند کودک جایی آسوده‌تر است که بزرگ‌ترها فقط مراقب فرزندان خود نیستند، مراقب یکدیگر هم هستند.

چنین دنیایی از کجا می‌آید

چنین دنیایی با یک تصمیم در یک روز تحویل داده نمی‌شود. از کارهای کوچکی ساخته می‌شود که مردم بارها و بارها می‌کنند: چگونه با همسایه حرف می‌زنیم، برای چه سپاس می‌گوییم، توجه‌مان را کجا می‌گذاریم. آن دنیا از آنچه هر روز می‌کنیم ساخته می‌شود.

حدود 8 میلیارد نفر روی زمین هستیم. هر دو نفر حدود 99.9 درصد دی‌ان‌ای‌شان را با هم مشترک دارند، ادعایی که مؤسسه‌های ژنوم به‌طور گسترده تکرار می‌کنند. هوا هم مشترک است. باد پیوسته جو را درهم می‌آمیزد، پس هوایی که امروز نفس می‌کشید شاید چندی پیش بالای قاره‌ای دیگر بوده باشد. کودکی در آن سوی سیاره و کودک خودتان، خواهرزاده یا پسر همسایه از یک آسمان مشترک نفس می‌کشند.

این چند گام کوچک برای شروع است:

• روزی یک بار برای نفس‌تان سپاس بگویید.
• یک دقیقهٔ آرام را با کودکی بگذرانید، دور از صفحه‌ها.
• به درختی در خیابان‌تان توجه کنید و لحظه‌ای کنارش بایستید.

چرا از سپاسگزاری شروع کنیم

منصفانه است بپرسیم یک دقیقه نفس کشیدن با جنگل‌ها و کودکان چه ربطی دارد. هیچ، اگر انتظار داشته باشیم درخت بکارد. چیزی، اگر بپرسیم برای کسی که آن را زندگی می‌کند چه می‌کند. در پژوهشی از Emmons & McCullough در سال 2003 که در Journal of Personality and Social Psychology منتشر شد، کسانی که مرتب می‌نوشتند برای چه سپاسگزارند، بیشتر از گروه‌های کنترل از حال بهتر خود خبر می‌دادند. نتیجه‌ای فروتنانه است و ما بیش از آنچه نشان می‌دهد وعده نمی‌دهیم.

بسیاری باور دارند که سپاسگزاری برای نفس کم‌کم به مراقبت از جاهایی تبدیل می‌شود که نفس از آن‌ها می‌آید. این قانونی اثبات‌شده نیست. امیدی است و دلیلی معقول برای امتحان کردن.

دنیایی برای کودکان یک جهت است، نه پیش‌بینی. با آنچه امروز می‌کنیم به سوی آن می‌رویم.