Τι είδους κόσμο θέλουμε για τα παιδιά μας;

Η εικόνα που κουβαλάμε

Φανταστείτε τον κόσμο που θα θέλατε να κληρονομήσει ένα παιδί. Οι περισσότεροι βλέπουν κάτι κοντά σε αυτό: δάση που ζουν, πόλεις αρκετά ήσυχες ώστε να ακούγονται πουλιά και δρόμους όπου ένα παιδί μπορεί να περπατήσει χωρίς φόβο. Ας πάρουμε το έτος 2040 ως σημείο στον ορίζοντα. Δεν είναι υπόσχεση ούτε πρόβλεψη. Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει εκείνη η χρονιά. Είναι μια εικόνα, και μια εικόνα μάς βοηθά να διαλέξουμε προς τα πού θα περπατήσουμε.

Το κείμενο αυτό αφορά αυτή την κατεύθυνση. Δεν λέει ότι ο κόσμος θα αλλάξει μέχρι κάποια ημερομηνία. Σας προσκαλεί να κάνετε μια ερώτηση που ακούγεται μεγάλη και αποδεικνύεται προσωπική: τι είδους κόσμο θέλουμε για τα παιδιά μας, και τι μπορώ να κάνω εγώ για αυτόν σήμερα;

Ζωντανά δάση, ήσυχες πόλεις, ασφαλή παιδιά

Ας πάρουμε την εικόνα κομμάτι κομμάτι. Τα ζωντανά δάση έρχονται πρώτα, γιατί τα δάση είναι κοντά στην ανάσα μας. Οι ωκεανοί δίνουν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο του οξυγόνου στη Γη, που συχνά υπολογίζεται περίπου στο μισό. Το υπόλοιπο προέρχεται από τα δάση, τα λιβάδια και άλλα φυτά. Κάθε ανάσα που παίρνει ένα παιδί κρατά λίγο από αυτή τη δουλειά. Ένας ζωντανός πλανήτης δεν είναι μια αφηρημένη ευχή. Είναι ο αέρας στους πνεύμονες ενός παιδιού.

Οι ήσυχες πόλεις έρχονται δεύτερες. Η ησυχία δεν είναι μόνο η απουσία θορύβου. Είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι έχουν χρόνο να προσέχουν ο ένας τον άλλον. Η ασφάλεια έρχεται τρίτη. Είναι η πιο απλή να ειπωθεί και η πιο δύσκολη να χτιστεί. Πολλοί νιώθουν ότι ένα παιδί είναι πιο ήρεμο εκεί όπου οι ενήλικες προσέχουν όχι μόνο τα δικά τους παιδιά αλλά και ο ένας τον άλλον.

Από πού προέρχεται ένας τέτοιος κόσμος

Ένας τέτοιος κόσμος δεν παραδίδεται με μία απόφαση μία ημέρα. Συναρμολογείται από μικρά πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι ξανά και ξανά: πώς μιλάμε σε έναν γείτονα, για τι ευχαριστούμε, πού βάζουμε την προσοχή μας. Αυτός ο κόσμος χτίζεται από όσα κάνουμε κάθε μέρα.

Είμαστε περίπου 8 δισεκατομμύρια στη Γη. Δύο οποιοιδήποτε άνθρωποι έχουν κοινό περίπου το 99,9 τοις εκατό του DNA τους, μια διαπίστωση που επαναλαμβάνουν ευρέως τα ινστιτούτα γονιδιώματος. Ο αέρας είναι επίσης κοινός. Οι άνεμοι ανακατεύουν διαρκώς την ατμόσφαιρα, οπότε ο αέρας που αναπνέετε σήμερα μπορεί πριν από λίγο να βρισκόταν πάνω από άλλη ήπειρο. Ένα παιδί στην άλλη άκρη του πλανήτη και το δικό σας παιδί, η ανιψιά σας ή ο γιος του γείτονα αναπνέουν από έναν κοινό ουρανό.

Να μερικά μικρά βήματα για να ξεκινήσετε:

• Πείτε ευχαριστώ για την ανάσα σας μία φορά τη μέρα.
• Περάστε ένα ήρεμο λεπτό με ένα παιδί, μακριά από οθόνες.
• Προσέξτε ένα δέντρο στον δρόμο σας και σταθείτε δίπλα του για λίγο.

Γιατί να ξεκινήσουμε από την ευγνωμοσύνη

Είναι εύλογο να ρωτήσει κανείς τι σχέση έχει ένα λεπτό αναπνοής με τα δάση και τα παιδιά. Καμία, αν περιμένουμε να φυτέψει δέντρα. Κάποια, αν ρωτήσουμε τι κάνει για τον άνθρωπο που το ζει. Σε μια μελέτη των Emmons και McCullough το 2003, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Personality and Social Psychology, άνθρωποι που κατέγραφαν τακτικά για τι ήταν ευγνώμονες ανέφεραν πιο συχνά ότι νιώθουν καλύτερα από τις ομάδες ελέγχου. Είναι ένα μετρημένο αποτέλεσμα, και δεν υποσχόμαστε περισσότερα από όσα δείχνει.

Πολλοί πιστεύουν ότι η ευγνωμοσύνη για την ανάσα μετατρέπεται σιγά σιγά σε φροντίδα για τα μέρη από τα οποία προέρχεται η ανάσα. Δεν είναι αποδεδειγμένος νόμος. Είναι μια ελπίδα και ένας εύλογος λόγος να το δοκιμάσετε.

Ένας κόσμος για τα παιδιά είναι μια κατεύθυνση, όχι πρόβλεψη. Βαδίζουμε προς αυτόν με όσα κάνουμε σήμερα.